48 miljoen uur file of cultuur verandering?

Door Stefan van Hoof
Onlangs zag ik als kop in een krantenbericht de eerste helft van bovenstaande tekst. Eerste gedachte was dat dit de optelsom van het aantal uren in totaal Europa wel zou zijn, maar wat bleek, dit waren slechts alle automobilisten in Nederland in 2007. En ten opzichte van 2006, was dit “slechts” een toename van 4.4 miljoen uur. Volgende vraag die ik me stelde was, hoeveel mensen er gerekend kunnen worden tot automobilist. Google bracht hier snel wat uitkomst, we hebben in Nederland 7,6 miljoen personenauto’s. Dagelijks gaan er bijna 2,9 miljoen mensen met 2,5 miljoen personenauto's naar het werk. Zomaar even wat kengetallen. Laat die maar eens inwerken!

Verdere conclusie was dat de grootste opstoppingen in de avondspits plaatsvonden en dat er steeds meer mensen vroeger opstaan om de ochtendfile te ontwijken. Het bericht had tot slot de “hoopgevende” mededeling dat vanaf 2020 het aantal file-uren zal gaan dalen, aldus de Nota Mobiliteit waarnaar gerefereerd werd. Schokkende cijfers, maar blijkbaar accepteren we het met z’n allen. Minister Camiel Eurlings van Verkeer & Waterstaat was laatst in het nieuws met de mededeling dat de overheid nu echt ging investeren in het fileprobleem, vraag is wanneer? Meer asfalt zal zeker helpen, maar de flessenhals op de snelweg zal altijd een van de boosdoeners blijven. Ergens moeten we toch weer van drie naar twee banen. Een 24-uurs economie hebben we al, maar werkt niet op regionaal of lokaal niveau. Voor de gemiddelde detaillist en het MKB, geen haalbare kaart. Het openbaar vervoer helpt ook al niet mee. Kortom, de ellende is op korte termijn niet opgelost.

Een grote Engelse financiële instelling besloot een aantal jaren geleden al, dat het anders kon en moest. Door inzet van video conferencing, werd de besparing op interne reiskosten binnen een jaar teruggebracht met 30%. Geloof het of niet, maar de kosten waren opgelopen tot meer dan 1 miljard Euro. Dat schiet lekker op. Weet u waar de grootste uitdaging zat, niet in de technische aanpassingen, maar in de cultuur verandering. Een groot gedeelte van de medewerkers “wilde” reizen, want men moest elkaar toch zien? De echte omslag kwam doordat de directie de medewerkers opdroeg, om een geplande reis vooraf aan te melden en te voorzien van de reden waarom deze afspraak op locatie moest plaatsvinden en niet per video kon. En toen ging het snel! Want de bewustwording werd geprikkeld en men moest echt op zoek naar valide redenen. Een groot deel van de argumenten haalde de “goedkeuring” niet meer en dus ging men als alternatief daadwerkelijk video gebruiken. De volgende stap die deze bank zette was de toeleveranciers en externe contacten min of meer op te dragen, om ook te investeren in video conferencing oplossingen, wilde ze in de toekomst zaken met elkaar blijven doen. Ja, met een beetje “machtsmisbruik” gaat het dan snel.

Maar wat doen wij? Weinig, erg weinig. Opvallend is hoeveel mensen video conferencing nog zien als iets wat exclusief is weggelegd voor de “ivoren torens” van het bedrijf, de directie.

Belangrijke voordelen zijn echter juist in de rest van de organisatie te behalen. Te meer dat wanneer de directie internationaal reist, we ze in de file toch niet tegenkomen. Kortom, video communicatie moet de organisatie in. En het kan nu, het is betaalbaar, veilig, flexibel, bespaart veel tijd en is van prima kwaliteit. Alleen moeten we het wel willen en op zoek gaan naar de verdere voordelen voor de organisatie. Maar die zijn er meer dan genoeg. Bedenk eens hoe uw contacten zouden zijn als u collega’s, toeleveranciers, klanten en externe contacten niet alleen hoort, maar ook ziet. Dat was toch de reden dat u erheen ging of moest?

Dus bedenk de komende keer dat u weer in de file staat of extra vroeg weg moet voor een afspraak, of het ook anders kan? Een cultuuromslag is zo gek nog niet!

- Meer van Stefan van Hoof
- Bezoek LifeSize: klik hier